Τα αμινοξέα λειτουργούν ως φυσικοί χηλικοί παράγοντες, συνδεόμενοι με απαραίτητα μέταλλα όπως ο σίδηρος, ο ψευδάργυρος και το μαγγάνιο, και διευκολύνοντας την πρόσληψή τους από τις ρίζες των φυτών. Αυτή η διαδικασία χηλίωσης αποτρέπει τον εγκλωβισμό θρεπτικών συστατικών στο έδαφος, ένα κοινό πρόβλημα με τα συμβατικά λιπάσματα, διασφαλίζοντας ότι τα φυτά λαμβάνουν μια ισορροπημένη παροχή μικροθρεπτικών συστατικών. Για παράδειγμα, η γλυκίνη και το γλουταμινικό οξύ βελτιώνουν την απορρόφηση του ασβεστίου και του μαγνησίου, τα οποία είναι κρίσιμα για τη φωτοσύνθεση και την ανάπτυξη των καρπών. Αυξάνοντας την αποτελεσματικότητα χρήσης θρεπτικών συστατικών (NUE), τα λιπάσματα αμινοξέων μειώνουν την ανάγκη για υπερβολικές εισροές χημικών, μειώνοντας το κόστος και ελαχιστοποιώντας την περιβαλλοντική ρύπανση.