Aminoacidet shërbejnë si kelatorë natyrorë, duke u lidhur me minerale thelbësore si hekuri, zinku dhe mangani, dhe duke lehtësuar thithjen e tyre nga rrënjët e bimëve. Ky proces kelimi parandalon bllokimin e lëndëve ushqyese në tokë, një problem i zakonshëm me plehrat konvencionale, duke siguruar që bimët të marrin një furnizim të ekuilibruar me mikronutrientë. Për shembull, glicina dhe acidi glutamik përmirësojnë thithjen e kalciumit dhe magnezit, të cilat janë kritike për fotosintezën dhe zhvillimin e frutave. Duke rritur efikasitetin e përdorimit të lëndëve ushqyese (NUE), plehrat aminoacidike zvogëlojnë nevojën për inpute të tepërta kimike, duke ulur kostot dhe duke minimizuar ndotjen mjedisore.